Symulacje komputerowe można podzielić ze względu na:
- sposób upływu czasu
- z czasem ciągłym[1] – czas zwiększa się stałymi przyrostami, jak w symulacji z czasem dyskretnym, lecz wartości próbek sygnałów są interpolowane dla chwil pośrednich pomiędzy momentami odczytu.
- z czasem dyskretnym – czas zwiększa się stałymi przyrostami, a krok czasowy dobiera się optymalnie ze względu na zasobożerność systemu, jego wydajność i charakter symulowanego obiektu i/lub zjawiska (mikrosekundy w obwodach elektrycznych i miliony lat przy symulacji ewolucji gwiazd).
- symulacja zdarzeń dyskretnych – czas zwiększa się skokowo, ale jego przyrosty są zmienne (ważniejsza jest tu sekwencja zdarzeń niż rzeczywisty lub wirtualny upływ czasu).
- formę danych wyjściowych
- statyczne – wynikiem jest zbiór danych, statyczny obraz itp.
- dynamiczne – wynikiem jest proces przebiegający w czasie np. animacja.
- interaktywne – reagują na sygnały ze świata zewnętrznego np. operatora.
- nieinteraktywne
- liczbę użytych komputerów
- lokalne – przetwarzanie odbywa się na pojedynczym komputerze.
- rozproszone – przetwarzanie odbywa się w wielu komputerach połączonych w sieci lokalnej (LAN) lub zewnętrznej np. Internet.
- liczbę zmiennych niezależnych
- o parametrach skupionych
- o parametrach rozłożonych